Á sjöunda áratugnum var þetta hænsnakyn sem hugsanlega hefur verið til í landinu frá landnámi, mjög nálægt því að deyja út.
Ekki má heldur gleyma að á Íslandi voru til innfluttir litaðir stofnar s.s.
Brúnir ítalir og Barred Plymuth Rock - holdakyn frá USA sem var nokkuð útbreitt
hér fyrir austan á árunum milli 1950 og 1960.
Má telja svo til öruggt að bæði þessi kyn og ekki síður Hvítir ítalir, hafi víða blandast gamla íslenska hænsnakyninu.
Íslenska hænsnakynið er mjög harðgert og hefur ýmsa aðra eiginleika sem önnur kyn hafa ekki, við skulum því láta það alveg vera að blanda það með öðrum kynjum eða kynblendingum þó svo að þannig sé hægt að fá bæði fallega fugla og litríka.
Íslensk hænsni.
Íslensku hænurnar eru litlar, 1,3 - 1,5 kg að þyngd en hanar 1,7 - 2,0 kg.
Þær hafa allar gulhvítar eyrnaskífur. Flestar hafa frekar lítinn fiðurtopp á
höfði. Þær eru mismunandi á lit en svart og brúnt er algengasti liturinn. Þær eru
mjög fúsar til að unga út eggjum og er það mjög einkennandi eiginleiki. Eggin
eru frekar keilulaga 50 - 60 gr. að þyngd og eru frá því að vera svo til hvít
til þess að vera ljós brún. Soðin eggin eru þétt í sér og mjög bragðgóð
Eggin eru frekar keilulaga 50 - 60 gr.
Íslenskar hænur eru hvorki með fiðraða fætur eða vangaskegg en ég
vil benda á að dverghænur sem lengi hafa verið til víða um land og blandast
íslenskum hænum mjög auðveldlega eru mjög gjarnan með þannig fiðurlag og
sömuleiðis með mjög fjölbreyttar kambgerðir. Stundum komu fram
litaðir einstaklingar frá þeim sem seldu holdakjúklinga til áframeldis, hætt er
við því að þessir fuglar ásamt dverghænum hafi náð að blandast inn í íslenska
stofninn.
Hæna með andarunga, hún er kynblendingur af Barred Plymuth Rock og íslenska hænsnakyninu (mynd frá ´54).
Hani sem er kynblendingur af hvítum ítala og og íslenska kyninu.
Nýklaktir hænuungar af íslenskum stofni.